Przełom lata i jesieni obfituje w eventy i wydarzenia dla branży HR. Jedną z konferencji, w których wzięłam ostatnio udział był HR Summit 2016. Być może z racji zaproszonego gościa, jakim była Waris Dirie, a pewnie też ze względu na wybór takich, a nie innych prelekcji, sporo czasu spędziłam słuchając o kobietach. Parę lat temu chyba żadnego wpisu nie poświęciłabym omawianiu sytuacji kobiet na rynku pracy, jednak moje postrzeganie tego tematu ewoluowało. Cofnijmy się jednak o kilka lat..

Mam wrażenie, że gdziekolwiek się nie ruszę, tam słyszę, że mamy rynek pracownika. Na każdej konferencji, wydarzeniu branżowym, w co drugiej rozmowie z klientem i koleżanką po fachu. Spoglądam w prawo – rynek pracownika, zerkam w lewo – to samo. Rekruterzy mają używanie, a że jako naród lubimy sobie narzekać, to teraz mamy ku temu doskonałe warunki. Kandydaci nie przychodzą na spotkanie? No tak, rozwydrzyli się i nie szanują pracodawców. Nie odpisują na LinkedInie? Skandal! W ostatniej chwili rezygnują z procesu rekrutacji? W głowach się poprzewracało..

Przyznaję bez bicia, że do napisania dzisiejszego postu skłonił mnie artykuł, na który natknęłam się kilka dni temu na Facebooku (artykuł znajdziesz: tu). Sama forma artykułu nie jest w moim stylu, bo nie lubię wulgaryzmów i, moim zdaniem, dość agresywnego tonu, ale nie w tym rzecz – w końcu każdy ma swój styl 😉 Postanowiłam wejść w polemikę z autorem, bo temat relacji pracodawca (rekruter) – kandydat to temat rzeka. Rekruterzy narzekają na nieodpowiedzialność kandydatów, a ci psioczą na brak informacji zwrotnej ze strony pracodawców oraz dziwne pytania podczas rozmowy. Generalnie jedni narzekają na drugich, a przecież na koniec dnia mają wspólny cel, prawda?

Każdy z nas jest lub był kandydatem. Każdy z nas starał się kiedyś o pracę – nawet jeśli nie było formalnej rekrutacji. I pewnie ilu czytelników (czytających moje posty), tyle historii i anegdot związanych z doświadczeniami rekrutacyjnymi. To, jakie mamy doświadczenia z procesów rekrutacji nazywa się modnie terminem candidate experience i determinuje nasze postrzeganie organizacji, z którą spotkaliśmy się podczas rekrutacji. Bo jak powiedział kiedyś Leonardo da Vinci: „Doświadczenie nigdy nie myli”.

Całkiem niedawno napisała do mnie czytelniczka mojego bloga (jeśli czytasz – pozdrawiam serdecznie). Nie był to mail z cyklu – fajnie, że piszesz, czy lubię czytać Twojego bloga. Wiadomość pochodziła od osoby, która od roku szuka pracy i miała ton irytacji i bezsilności. Okazuje się bowiem, że dziesięć lat doświadczenia zawodowego i znajomość specyfiki pracy w konkretnej branży wcale nie są w cenie. Dziś liczy się młodość!