Wydajesz grubą kasę na ogłoszenia o pracę, a kandydatów jak nie było, tak nie ma? Denerwujesz się, bo na Twoją ofertę pracy odpowiadają niewłaściwi kandydaci? Przeglądasz dziesiątki nieodpowiednich CV? Zamiast narzekać na trudny rynek pracy albo niewłaściwe postępowanie kandydatów, zastanów się, czy Twoje ogłoszenie jest dobrze napisane. Czy na pewno trafia ono do tych, na których Ci zależy. Czy zawiera te informacje, których poszukują kandydaci.

Sekretarka, asystentka, przedszkolanka – te nazwy stanowisk zwykle nie budzą naszych emocji, przyjęły się w potocznym języku i nikt nie psioczy na ich żeńskie formy gramatyczne. Co innego, kiedy używamy takich, nazw jak prezeska, członkini zarządu czy dyrektorka. Feminatywy elektryzują opinię i wzbudzają mnóstwo emocji. Bo przecież co to za pomysł, żeby panią dyrektor nazywać dyrektorką albo nie daj Boże prezeską. To wymysł, a pani dyrektor czy pani prezes brzmi zdecydowanie lepiej! Co zrobić z feminatywami w ogłoszeniach o pracę? Pisać, że szukamy prezesa albo prezeski?

Trochę mnie tu nie było, ale wracam do Was z konkretną inspiracją. I muszę Wam powiedzieć, że czasem warto wyjrzeć poza swoje podwórko i zainspirować się kimś spoza branży. Dziś będzie mowa o nie byle jakim procesie rekrutacyjnym, o którym miałam Wam napisać już jakiś czas temu. Tamten się zakończył, a teraz jest nowy, więc spieszę z tekstem zanim mnie ktoś ubiegnie 😉

Niespełna dwa tygodnie temu miałam okazję przedstawić swój pierwszy artykuł podczas konferencji naukowej. Tematyka mojej publikacji dotyczyła budowania wizerunku pracodawcy w otoczeniu przedsiębiorstwa i to raczej nie powinno dziwić, bo temat jest w kręgu moich zainteresowań zawodowych i naukowych. Często wypowiadam się na temat employer brandingu, doradzam firmom w tym zakresie i na tym obszarze koncentruję się w swoim doktoracie.