Czytam sobie różne raporty i badania dotyczące HR-u, które przygotowują firmy konsultingowe lub ośrodki badawcze. I już od jakiegoś czasu wyłania mi się profil naszego rodzimego HR-owca. W sumie nie HR-owca! Toż to człowiek orkiestra jest, nie HR-owiec!

Nowy rok szkolny bez wątpienia będzie obfitował w ciekawe wydarzenia dla entuzjastów branży HR. Jednym z takich wydarzeń jest organizowany w Warszawie już po raz trzeci Kongres HR Summit 2016. Konferencja przyciąga nie tylko programem, ale też rangą zaproszonych gości. Mi natomiast wystarczyło jedno nazwisko – po jego przeczytaniu wiedziałam, że końcówkę września będę miała zajętą! Ale do rzeczy..

Całkiem niedawno napisała do mnie czytelniczka mojego bloga (jeśli czytasz – pozdrawiam serdecznie). Nie był to mail z cyklu – fajnie, że piszesz, czy lubię czytać Twojego bloga. Wiadomość pochodziła od osoby, która od roku szuka pracy i miała ton irytacji i bezsilności. Okazuje się bowiem, że dziesięć lat doświadczenia zawodowego i znajomość specyfiki pracy w konkretnej branży wcale nie są w cenie. Dziś liczy się młodość!

Miało być tak pięknie.. Idealna oferta pracy, która aż się prosiła o wysłanie cv. Później proces rekrutacji na bardzo wysokim poziomie. Trudne pytania, długie rozmowy i ten dreszczyk emocji, który towarzyszył Ci od momentu wejścia do wymarzonej organizacji. Kilka etapów rekrutacji, sporo ciekawych osób poznanych przy okazji i w końcu jest! Wymarzona praca, na którą czekasz z niecierpliwością. Okres wypowiedzenia dłuży się jak makaron, ale to nic! W końcu nadchodzi dzień, w którym zaczynasz nowy etap zawodowy. Idziesz do pracy gotowy/a na nowe wyzwania i nagle okazuje się, że Twój dzień wcale nie wygląda tak, jak to sobie wyobrażałeś/aś. A przecież pierwszy dzień w pracy powinien być SUPER!

Dziś piszę dla Ciebie, Mój Ulubiony Czytelniku, siedząc w pięknej scenerii jednej z włoskich plaż. Jest to dość osobliwy widok, bo jestem, zdaje się, jedyną osobą w okolicy, która na wakacje zabrała ze sobą komputer. Są wokół mnie dzieci z tabletami i smartfonami, ale nie zauważyłam dorosłego Włocha, który na wakacjach nadrabia zaległości w pracy. Przez chwilę przemknęło mi nawet przez myśl czy nie zostawić laptopa w domu, ale przecież od pasji nie robi się urlopu, a tym właśnie jest dla mnie pisanie dla Ciebie.