Kiedy kilka miesięcy temu kończyłam pisanie książki sytuacja na rynku pracy była kompletnie inna. Mówiło się o tym, że mamy rynek pracownika, a pracodawcy już sami nie wiedzieli co zrobić, żeby przyciągnąć do siebie odpowiednią kadrę. Prześcigali się w coraz bardziej wydumanych benefitach, a firmy dostarczające usługi dla HR zacierały ręce. Sytuacja związana z koronawirusem namieszała na rynku pracy i dziś możemy powiedzieć, że jest kompletnie inaczej, ale czy rzeczywiście możemy powiedzieć, że mamy rynek pracodawcy?

Trochę mnie tu nie było, ale wracam do Was z konkretną inspiracją. I muszę Wam powiedzieć, że czasem warto wyjrzeć poza swoje podwórko i zainspirować się kimś spoza branży. Dziś będzie mowa o nie byle jakim procesie rekrutacyjnym, o którym miałam Wam napisać już jakiś czas temu. Tamten się zakończył, a teraz jest nowy, więc spieszę z tekstem zanim mnie ktoś ubiegnie 😉

Trywialnym będzie, jeśli powiem, że media społecznościowe na dobre zagościły w polskich domach. Rzeczywiście jednak jest tak, że smartfony towarzyszą nam niemal w każdym momencie dnia i chętnie sprawdzamy co słychać na FB czy IG. Sama łapię się na tym, że niekiedy bezmyślnie przewijam kolejne posty, zamiast skupić się na tym, co dzieje się obok mnie. Skoro jednak socjale tak dobrze radzą sobie wśród internautów, nie powinno nas dziwić, że pracodawcy również się nimi zainteresowali. Powstało wśród naszych rodzimych pracodawców sporo fanpage’y na FB. Zaczęliśmy też coraz odważniej wykorzystywać Instagram do celów biznesowych. Osobiście bardzo mnie to cieszy, bo uważam, że społecznościówki są doskonałym narzędziem do budowania marki pracodawcy oraz nawiązywania bezpośredniego kontaktu z grupą docelową, czyli naszym potencjalnym pracownikiem bądź ambasadorem. I nie chodzi mi tu o ambasadorów, którzy zostali wybrani do pełnienia tej funkcji, a osoby, które śledzą nasze socjale, cenią sobie naszą komunikację, widzą wartość w przekazywanych informacjach i po prostu dobrze o nas mówią. Niezależnie od tego, czy chcą u nas pracować, czy też nie. 

Wyobraź sobie sytuację: kandydat szuka pracy, prowadził albo prowadzi działalność gospodarczą, ale chce wrócić do pracy w ramach etatu. Przygotowuje skrupulatnie swoje CV, analizuje oferty pracy, wysyła aplikacje, nawet dopasowuje je do konkretnego ogłoszenia i jego treści. Czeka na telefon, feedback mailowy i nic. Nikt nie dzwoni, nikt nie odpisuje, jego aplikacje jakby giną w otchłani. Wysyła kolejne i dalej nic. Myśli sobie: o co chodzi, przecież moje CV wpisuje się w profil kandydata, którego poszukuje pracodawca..

Zawsze, kiedy rozpoczynam jakikolwiek projekt z moimi klientami, sprawdzam w sieci, jak odbierana jest marka danego pracodawcy, jaką opinię ma firma wśród klientów. Wiem bowiem, że sporo mogę się dowiedzieć o firmie od byłych pracowników, kandydatów, którzy uczestniczyli w procesach rekrutacji, a nawet obecnej kadry, która wypowiada się w sieci. Podobnie było ostatnio, kiedy nawiązywałam współpracę z jednym ze swoich partnerów. W trakcie naszego spotkania poruszyłam temat opinii, które przeczytałam na, większości dobrze znanym, portalu Gowork.pl. Mój klient, pomimo kilkuset bardzo negatywnych opinii, wciąż obstawał przy tym, że za złą renomą firmy jako pracodawcy stoją sfrustrowani byli pracownicy i nie warto wchodzić z nimi w polemikę. Do dziś (jeszcze) nie udało mi się go przekonać, że warto zainteresować się tematem opinii o firmie w sieci oraz odpowiednio nim zarządzić. Mam jednak nadzieję, że to tylko kwestia czasu 🙂