W którymś z postów pisałam, że uwielbiam czytać. Tak było od kiedy pamiętam. Od dziecka czytałam wieczorami i nocą, a gdy moja mama gasiła światło, wkładałam sobie lampkę pod kołdrę i ledwie oddychając pochłaniałam fragmenty, które nie pozwalały mi spokojnie zasnąć. Dziś na czytanie nie mam już tyle czasu co kiedyś, a kiedy sięgam po książkę jest to zazwyczaj lektura dla mojego synka, albo coś z zakresu HR. Pinokia i Małego księcia chyba nie muszę Wam rekomendować, ale chętnie raz na jakiś czas będę polecała literaturę branżową, która mnie zainteresowała.

Przyznaję bez bicia, że do napisania dzisiejszego postu skłonił mnie artykuł, na który natknęłam się kilka dni temu na Facebooku (artykuł znajdziesz: tu). Sama forma artykułu nie jest w moim stylu, bo nie lubię wulgaryzmów i, moim zdaniem, dość agresywnego tonu, ale nie w tym rzecz – w końcu każdy ma swój styl 😉 Postanowiłam wejść w polemikę z autorem, bo temat relacji pracodawca (rekruter) – kandydat to temat rzeka. Rekruterzy narzekają na nieodpowiedzialność kandydatów, a ci psioczą na brak informacji zwrotnej ze strony pracodawców oraz dziwne pytania podczas rozmowy. Generalnie jedni narzekają na drugich, a przecież na koniec dnia mają wspólny cel, prawda?

Niedawno miałam urodziny. Niby nic takiego, czas płynie, czasami szkoda, że nie da się go zatrzymać. Dla mnie jednak nie Gwiazdka, ale właśnie urodziny są momentem kiedy podsumowuję sobie poprzedni rok – co zrobiłam, czego nie udało mi się osiągnąć i jak czuję się w związku z upływającym czasem.

Dzisiejszy post dojrzewał w mojej głowie dosyć długo, mimo, że był zaplanowany już parę tygodni temu. Potrzebowałam jednak trochę czasu żeby ochłonąć, bo jak się okazało, kilka dni po wizycie w biurze fundacji, o której za chwilę Wam opowiem spotkała mnie strata kogoś bliskiego i współpraca z tą instytucją nabrała nowego wymiaru.

Każdy z nas jest lub był kandydatem. Każdy z nas starał się kiedyś o pracę – nawet jeśli nie było formalnej rekrutacji. I pewnie ilu czytelników (czytających moje posty), tyle historii i anegdot związanych z doświadczeniami rekrutacyjnymi. To, jakie mamy doświadczenia z procesów rekrutacji nazywa się modnie terminem candidate experience i determinuje nasze postrzeganie organizacji, z którą spotkaliśmy się podczas rekrutacji. Bo jak powiedział kiedyś Leonardo da Vinci: „Doświadczenie nigdy nie myli”.